همه

    لرزش دست و دلم

                       از آن بود.

که عشق

         پناهی گردد،

پروازی نه

           گریزگاهی گردد.

آی عشق آی عشق

چهره ی آبی ات پیدا نیست.

***

و خنکای مرهمی 

                  بر شعله زخمی 

نه شور شعله

بر سرمای درون

آی عشق آی عشق

چهره سرخ ات پیدا نیست.

***

غبار تیره تسکینی بر حضور وهن

و دنج رهایی

              بر گریز حضور،

سیاهی

       بر آرامش آبی

و سبزه برگچه

                   بر ارغوان

آی عشق آی عشق

رنگ آشنای چهره ات

پیدا نیست.